W filozofii F.W.J. Schellinga
a. oznaczał "absolutną tożsamość bytu idealnego i realnego",
stanowiącą zasadę powstawania wszechrzeczy (emanacja). G.W.F.
Hegel przez a. rozumiał absolutną ideę, rozum bezosobowy, który
wytworzył materialną rzeczywistość przyrodę, człowieka,
społeczeństwo i przejawia się w myśleniu ludzkim. W filozofii A.
Schopenhauera a. jest wolą emanującą i tkwiącą we wszystkich
rzeczach. W końcu XIX w. pojęcie a. odgrywało dużą rolę u ang.
idealistów (F. Bradley, B. Bosanquet) i neoheglistów. H. Bergson
cechy a. przypisywał temu, co nazywał "pędem życiowym". W XX w.
W. Cramer, w nawiązaniu do teorii ostatecznego ugruntowania w
późnym neokantyzmie (P. Natorp, R. Honigswald), usiłował na nowo
określić teorię a. jako wypływ wielości z jedności.
Z pojęcia a. wywodzą się: absolutna cecha rzeczy, tj. cecha jej
przysługująca bez względu na stosunki, w które jest uwikłana, w
przeciwieństwie do cech relatywnych, wywodzących się ze
stosunków danej rzeczy do innych, a także absolutyzacja rzeczy
lub pojęcia, tj. traktowanie ich jako czegoś bezwzględnego,
wyłącznego, od niczego niezależnego.
Bilety teneryfa - t shirty reklamowe - Bajki
Wyjaśnione pojęcia z religii:
Abu Lahab | Abu Simbel| Abu Mina | Abu Ubajda Ibn al-Dżarrah | Abu Ra'ita
skapa hemsida - soczewki - apartamenty w wiśle